او مال من نبود...!

hajhashemi — Thu, 05 Jun 2008 17:24:18 GMT

سلام

بس که در قصه و افسانه شنیدیم تورا

شهر تا شهر دویدیم وندیدیم تورا

هر کجا جای غزلخوانی و نقاشی بود

شعر گفتیم تو را نقش کشیدیم تورا

گفت با چیدن ان میوه زمین افتادید

ما که تا خاطرمان هست نچیدیم تورا

ما همان غنچه ی سبزیم که با عشق بهار

هر نسیمی که زدی سینه دریدیم تو را

هر کجا سنگ شوی شیشه شویم از سر شوق

هر کجا باد شوی شاخه بیدیم تورا

با همه خلق بگو مهر تو را جان دادیم

تا بدانند که ارزان نخریدیم تورا

hajhashemi — Thu, 15 May 2008 16:32:19 GMT

سلام

بچه که بودم قرار بود وقتی دستم به کلید برق اتاق رسید بابام واسم دوچرخه بخره

اما وقتی دستم به کلید رسید که اون به اسمون رسیده بود

پای دیوار

خواب دوچرخه می دیدم

دستم به کلید نمی رسید

می خندیدی

بدم می آمد

حالا

حاضرم تمام دوچرخه های جهان را بدهم

تا

کوتاه تر از کلید برق باشم

hajhashemi — Sat, 26 Apr 2008 09:46:18 GMT

سلام

امروز با چندتا کار سپید کوتاه در خدمتم

دیر می رسم

مثل همیشه

دورت را گرفته اند

گلم را پنهان می کنم

فاتحه ای می خوانم و بر می گردم

....................................................................

کاش ماهیها می دانستند

زاینده رود

هیچ وقت به در یا نمی رسد

.....................................................................

خونم را هدیه نمی کنم

نه

غیرتم اجازه نمی دهد

در رگان دیگری باشی

.....................................................................

خاطراتم

حلقه

دود می شوند

قلیانها

بی توطعم دیگری دارند

hajhashemi — Tue, 04 Mar 2008 09:34:18 GMT

سلام

این بار با یک کار سپید به روز میشم

مثل باد گذشت

تند تر از فر فره های کودکی مان حتی

کوچه ها به پایمان نمی رسیدند

پا به پای باد که می شدیم

انروزها ،پدر

ظالم ترین مرد دنیا بود

وقتی کمربندش تند تر از فر فره هایمان می چرخید

و مادر هم

وقتی از خاکهای هفت محله بالاتر گلایه داشت

ومن

تمام شب را به قرارمان فکر می کردم

قراری که زودتر از کودکی هایمان گم شد

یادت هست؟

همیشه میگفتی

فقط با بهترین فر فره باز شهر...

hajhashemi — Sun, 10 Feb 2008 09:58:00 GMT

سلام

دلخوشیم این بود در تنگ بلور افتاده ام

کی خیالم بود از دنیام دور افتاده ام

مادرم میگفت شیرین است دنیا باز من

گریه میکردم چرا در اب شور افتاده ام

صبح با لبخند بر میخواستم وقتی شبی

خواب میدیدم که جایی توی تور افتاده ام

آرزوهایم ولی پیدا نشد در تنگ تنگ

تازه میفهمم که از دنیام دور افتاده ام

hajhashemi — Tue, 13 Nov 2007 16:41:18 GMT

سلام

اول درگذشت قیصر شعر ایران را تسلیت میگم بعد یک شعر سپید

دستم به دستت نمیرسد

سنگ به سنگت میزنم

باور نمیکنم

هرچند بارها گفته بودی...

یادت هست؟

تنهایی ات را زمزمه میکردی

((نه مهر فسون نه ماه جادو کرد))

حالا چه کسی را نفرین کنم

جداییت را به حساب کدام جادوگر پیر بگذارم

تمام شهر نبودنت را جار میزنند

قرنهاست تنهایم

هرچند

تقویمها چهل روز پیشتر نرفته اند

باور نمیکنم

نه................

hajhashemi — Thu, 26 Jul 2007 07:11:52 GMT

سلام

گاهی که میخواهی جهانی را بسازی

باید تمام هستی خود را ببازی

ای طفل بازیگوش!تا آتش نگیری

هرگز نکن با این دل پر سوز بازی

دل بردن از دیوانگان کار کمی نیست

باید به این افسونگریهایت بنازی

گاهی محبت بهترین ترفند جنگ است

همواره لازم نیست بر دشمن بتازی

گاهی به اخمی سینه ام را میخراشی

گاهی به لبخندی دلم را مینوازی

چون شعر سعدی ساده اما دور دستی

تمثیل (آن ) حافظی همواره رازی

تنها نیاز این دل دیوانه هستی

هرچند میداند که از او بی نیازی

غزل

hajhashemi — Fri, 29 Jun 2007 07:05:18 GMT

سلام

برای اینکه در این شعرها خودم باشم

مرا رها کن و بگذار با خودم باشم

تمام زندگی من تویی ولی بگذار

فقط ردیف همین شعر را خودم باشم

خدای من همه ی عمر بندگی کردم

چه میشود اگر امشب، خدا خودم باشم

خلاف عادت عرفان، همیشه میخواهم

از ابتدا تو و در انتها خودم باشم

تمام ذهن من از این سؤالها پر شد

چرا رها شوم از تو ؟چرا خودم باشم؟

خدا کند که در این جمله های بی پایان

خبر تو باشی اگر ،مبتدا خودم باشم

به سال شده ام نه به روز

hajhashemi — Sun, 27 May 2007 09:48:21 GMT

سلام...

حق دارد

نا امید شود

طنابش را باز کند

برگردد

هشت بار گره خورده است

بازش کرده اند

بی تفاوت

اما

این بار

آن قدر مصمم است که خود را

بر دوش مردمی می بیند

که

تکه

پیرهنش را حراج می کنند

عکسش را در تمام روزنامه ها می بیند

این مرد

ویلچرش را

پشت پنجره فولاد جا گذاشت

hajhashemi — Wed, 07 Mar 2007 15:42:32 GMT

سلام

شبیه موج که بر صخره میخورد ناگاه

رسیده ایم من و دل به آخر این راه

تمام عمر من و تو کنار هم بودیم

ولی چه دیر شدیم از نیاز هم آگاه

حکایت من ودل قصه ی همان برکه ست

که غیر عکس نصیبی نمیبرد از ماه

مکر منیژه گذر میکند از این وادی؟

که باز ناله ی بیژن بلند شد از چاه

مپرس از تن افسرده غیر درد مپرس

مخواه از دل دیوانه غیر عشق مخواه

در آرزوی تو بودم تمام عمر اما

اجل نشست کنارم به جای تو ناگاه